رضوان

غزل

2006-09-30T22:55:00.000+03:30

امشب دلم آرزوی تو دارد
نجواکنان و بی آرام ،خوش با خدایش
می نالد وگفت و گوی تو دارد

- تو آنچه در خواب بینند ،
پوشیده در پرده های خیال آفرینند ،
تو ، آنچه در فصه خوانند ،
تو، آنچه بی اختیارند پیشش
و آنچه خواهند و نامش ندانند –

امشب دلم آرزوی تو دارد .
بوی تو در لحظه های نه پروا ، نه آزرمی از هیچ ،
تن زنده ، دل زنده ، جان جمله خواهش ،
هولی نه ، نه شرمی از هیچ ،
آن بو که گوید تو هستی
در اوج شور هوس ، اوج مستی ،
جبران خشمی که از خلوت دوش دارم
خواهی دلم جوئی ، اما همه تن پرستی،
و آن بو که چون عشوه های تو گوید : عزیز !
دریاب کاین دم نپاید ،
دیگر به چنگت نیاید ،
امشب شبی دان وعمری، میند یش .
تو نوش آسایشی ، ناز لذت ،
تو راز آن ، آن جان و جمالی
ای خوب ، ای خوبی ، ای خواب .
تو ژرفی و صفوت برکه های زلالی .
یک لحظه ی ساده و بی ملالی ،
ای آبی روشن ، ای آب ...

مهدی اخوان ثالث

یاد یکروز

2006-07-28T23:56:00.000+03:30

خفته بودیم و شعاع آفتاب
بر سراپامان بنرمی میخزید
روی کاشی های ایوان دست نور
سایه هامان را شتابان می کشید

موج رنگین افق پایان نداشت
آسمان از عطر روز آکنده بود
گرد ما گوئی حریر ابرها
پرده ای نیلوفری افکنده بود

"دوستت دارم"خموش وخسته جان
باز هم لغزید بر لبهای من
لیک گوئی در سکوت نیمروز
گم شد از بیحاصلی آوای من

ناله کردم :آفتاب ...ای آفتاب
بر گل خشکیده ای دیگر متاب
تشنه لب بودیم و او ما را فریفت
در کویر زندگانی چون سراب

در خطوط چهره اش ناگه خزید
سایه های حسرت پنهان او
چنگ زد خورشید بر گیسوی من
آسمان لغزید در چشمان او

آه...کاش آن لحظه پایانی نداشت
در غم هم محو و هم رسوا میشدیم
کاش با خورشید میآمیختیم
کاش همرنگ افقها میشدیم

آخرين آواز قو

2006-06-28T17:12:00.000+03:30

قصه تمومه عشق من! فاصله رو صدا بزن
اينجوري خيلي بهتره ، هم واسه تو هم واسه من
قصه تمومه ، عشق من ! بايد من رو جا بذاري
بايد صدام رو تو شب ترانه تنها بذاري
بدون تو سايه ي من تنها نشوني منه
بغض ترانه ساز من کنار تو نمي شکنه
دل سپردن رمز قفل اين حصار تو به تو نيست
با تو بودن بهترينه ! اما ختم جستجو نيست
اونور ديوار شب باش ! تا من از تو ما بسازم
انعکاس اين ترانه ، آخرين آواز قو نيست
بايد بري تا بتونم اين شب رو نقاشي کنم
طعم گس نيشاي اين عقرب رو نقاشي کنم
بايد بري ! دوس ندارم شب به تو چپ نگاه کنه
دوس ندارم دستاي شب ، صورتت رو سياه کنه
نه من من ، نه من تو ، تو اين شبا ما نميشه
عشق عظيم ما دوتا ، زير يه سقف جا نميشه
دل سپردن رمز قفل اين حصار تو به تو نيست
با تو بودن بهترينه ! اما ختم جستجو نيست
اونور ديوار شب باش ! تا من از تو ما بسازم
انعکاس اين ترانه ، آخرين آواز قو نيست

مهرباني ممنوع!؟

2006-04-15T10:41:00.000+03:30

دست سوزنده مشتاقت را
در نهانخانه جيبت بگذار
تا كه پابند نباشي به كسي دست بدهي
خارهايي هستند كه ز سر پنجه دوست, با سرانگشتانت مي جنگند
دوستي مسخره است
مهرباني ممنوع !
و تو اي دوست ترين
در نهانخانه جيبت بگذار, دست سوزنده مشتاقت را
من و تو
بايد از سلسله بايدها, دستهامان را زنجير كنيم
با زبان دگران لحظه هامان را تفسير كنيم
و نگوئيم كه بازيگر يك قصه معتبريم
كاش ميدانستي
كه نبايد حس كرد,كه نبايد دل بست
در فضايي كه پر از همهمه آدمهاست
من گرفتارترين تنهايم, تو گرفتارترين
دل ما بسته وابستگي است
قصه ماندن ما, طرح يك خستگي است؟!...
جاودان باشي اي سپيده ي عشق

در بازي زندگي من با تو برنده شدم

2006-02-14T23:30:00.000+03:30

كلمات بهم مي پيوندند
با حداكثر آساني
كلمات ساده دوستت دارم
اين حروف كليدهايي دارند

با هر كلمه كه نوشته شده
براي هر كلمه كه گفته شده
اين معني عظيمي دارد
در تمام روزهايي كه پيش رو داريم

عشق مي تواند كوه ها را حركت دهد
و يا باعث رشد گلي شود
طغيان رود خشمگين را آرام كند
و مي تواند برافروختگي رنگين كمان را ببيند

عشق چيزي است كه تو به من دادي
در روز تقديم كردن عشق
ما كلمات دلربايي براي گفتن را به آرامي نجوا كرديم

اندرزهاي کريستين لارسون

2006-01-27T11:40:00.000+03:30

چنان قوي باش که هيچ عاملي، آرامش فکر تو را بر هم نزند.
درباره سلامت، شادماني و خوشبختي سخن بگو.
محاسن و مزاياي دوستانت را به آنان گوشزد کن.
در هر چيز، جنبه روشن آن را ببين.
هميشه درباره بهترين پيش آمدها فکر کن.
از موفقيت ديگران همان قدر خوشحال باش که از موفقيت خودت خوشنود مي شوي.
به اشتباهات گذشته فکر مکن، اما از آن ها درس بگير.
شاد و بشاش باش و به ديگران لبخند بزن .
آن قدر بزرگ باش که نگران نشوي، آن قدر نجيب و موقر باش که خشمگين نشوي و آن قدر شاد باش که اجازه ندهي مشکلي بروز کند .
با خودت صادق باش و نگران نباش كه ديگران درباره ات چه فكر مي كنند.
حتي گردآبي از افكار ناراحت كننده با شوخ طبعي و خنده اي از ته دل از بين خواهد رفت.
اگر مي خواهي مشكلات خودت حل شوند به دلهاي دردمند ديگران تسلي و آرامش بده.
بگذار لبخند در قلبت بارور شود و از دريچه چشمهايت به دنيا بتابد.
هنگامي كه وسوسه مي شوي تا حرفهاي كنايه آميز و نيشدار به ديگران بزني يادت باشد كه فلفل زيادي طعم غذا را خراب مي كند.
كلمات نسنجيده دوستيهاي با ارزشي را تباه كرده اند اما مهرباني هيچ چيز را خراب نمي كند.اجازه بده ديگران هرطور مايلند پيش بروند.
ظرفيت عشق وجودت را با دوست داشتن همه انسانهاو زندگي افزايش بده.

فرق عشق و دوست داشتن

2005-11-28T18:10:00.000+03:30

عشق در لحظه پديد مي آيد، دوست داشتن در امتداد زمان.
عشق معيارها را در هم مي ريزد، دوست داشتن بر پايه معيارها بنا مي شود.
عشق ويران کردن خويش است و دوست داشتن ساختني عظيم.
عشق ناگهان و ناخواسته شعله مي کشد، دوست داشتن از شناختن سرچشمه مي گيرد.
عشق قانون نمي شناسد، دوست داشتن، اوج احترام به مجموعه اي از قوانين طبيعي است.
عشق فوران مي کند چون آتشفشان و شره مي کند چون آبشاري عظيم، دوست داشتن جاري مي شود چون رودخانه بر بستري با شيب نرم.
عشق، دق الباب نمي کند، حرف شنو نيست، درس خوانده نيست، درويش نيست، حسابگر نيست، سر به زير نيست، مطيع نيست، ديوار را باور نمي کند، کوه را باور نمي کند، گرداب را باور نمي کند، زخم دهان باز کرده را باور نمي کند، مرگ را باور نمي کند.

هر وقت خواستي دوستي رو براي خودت نگه داري، وقتي بهش محبت کن که انتظاره محبت رو نداشته باشه! آدما وقتهايي که به محبت احتياج دارن، جوري رفتار مي کنن که نشون بدن هيچ احتياجي به محبت ندارن! هيچ وقت از بي موقع محبت کردن نترس، اينجور کارها رو بايد عآدت کني بي موقع انجام بدي

عشق

2005-11-21T13:31:00.000+03:30

دوست داشتن در روشنايي ريشه مي بندد و در زير نور سبز مي شود و رشد مي کند و از اين رو است که همواره پس از آشنايي پديد مي آيد و در حقيقت در آغاز دو روح خطوط آشنايي را در سيما و نگاه يکديگر مي خوانند و پس از " آشنا شدن " است که " خودماني " مي شوند. دو روح نه دو نفر. که ممکن است دو نفر با هم در عين رودربايستي ها احساس خودماني بودن کنند و اين حالت به قدري ظريف و فرّار است که به سادگي از زير دست احساس و فهم مي گريزد و سپس طعم خويشاوندي و بو خويشاوندي و گرماي خويشاوندي از سخن و رفتار و آهنگ و کلام يکديگر احساس مي شود و از اين منزل است که نا گهان خود به خود دو همسفر به چشم مي بينند که به پهن دشت بي کرانه مهرباني رسيده اند و آسمان صاف و بي شک دوست داشتن بر بالاي سرشان خيمه گسترده است و افق هاي روشن و پاک و صميمي " ايمان " در برابرشان باز مي شود و نسيمي نرم و لطيف، همچون روح يک معبد متروک که در محراب پنهاني آن خيال راهبي بزرگ نقش بر زمين شده و زمزمي درد آلود نيايش مناره تنها و غريب ان را به لرزه در ميآورد_هر لحظه پيام الهام هاي آسمان هاي ديگر را دارد.
عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن دردريا شنا کردن . عَشق بينايي را ميگيرد و دوست داشتن ميدهد.
خدايا به آنان که دوست ميداري بياموز که عشق از زندگي برتر است و به آنان که دوست ترداري بچشان که دوست داشتن از عشق برتر.
آيين چراغ خاموشی نيست.

دکتر علي شريعتي

براي تو مي نويسم

2005-10-06T10:06:00.000+03:30

براي تو مي نويسم : ديدگانم براي اين آمده اند تا تو را تماشا كنند.
براي تو مي نويسم : لبانم براي اين آمده اند تا نام تو را فرياد كنند.
براي تو مي نويسم : دستهايم براي اين آمده اند تا به دور تو حلقه شوند.
براي تو مي نويسم : گامهايم براي اين آمده اند كه به سوي تو بشتابند.
براي تو مي نويسم : قلب من براي اين آمده است كه تو رو بستايد.
براي تو مي نويسم : دل من براي اين آمده است كه تو را در خود بنشاند.
براي تو مي نويسم : جان من براي اين آمده است كه به پاي تو قربان شود
براي تو مينويسم :
به جاي دسته گل بزرگي كه فردا بر قبرم نثار مي كني
امروز با شاخه گل كوچكي يادم كن
بجاي سيل اشكي كه فردا بر مزارم مي ريزي
امروز با تبسم مختصري شادم كن
بجاي آن متن هاي تسليت گويي كه فردا در روزنامه ها برايم مي نويسي
امروز با پيام كوچكي خوشحالم كن
من امروز به تو نياز دارم نه فردا......

I NEED YOU

2005-08-24T09:42:00.000+04:30

If one day you feel like crying
Call me
I dont't promise you that
I will make you laugh
But I can cry with you
اگه يه روز احساس کردي که ميخواي گريه کني
صدام کن
بهت قول نميدم که بخندونمت
امّا ميتونم باهات گريه کنم
If one day you want to run away
Don't be afraid to call me
I don't promise to ask you to stop
But I can run with you
اگه يه روز خواستي فرار کني
نترس که منو صدا کني
بهت قول نميدم که ازت بخوام وايسي
امّا ميتونم باهات بيام
If one day you don't want to listen to any body
Call me and
I promise to be very quiet
اگه يه روز نخواستي به حرف کسي گوش بدي
منو صدا کن و
بهت قول ميدم که کاملاً ساکت باشم
But
If one day you call and there is no answer
امّا
اگه يه روز صدا زدي و جوابي نشنيدي
Come fast to see me
Perhaps I need you
زود براي ديدنم بيا
شايد بهت نياز داشته باشم
××××××××××

پرنده مردنی است

2005-07-22T00:08:00.000+04:30

دلم گرفته است
دلم گرفته است

به ایوان می روم وانگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب میکشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی ست

فروغ فرخزاد

صدائی در شب

2005-07-21T08:40:00.000+04:30

نیمه شب در دل دهلیز خموش
ضربه ی پایی افکند طنین
دل من چون دل گلهای بهار
پر شد از شبنم لرزان یقین
گفتم این اوست که باز آمده است
جستم از جا و در آیینه ی گیج
بر خود افکندم با شوق نگاه
آه لرزید لبانم از عشق
تار شد چهره ی آیینه ز آه
شاید او وهمی را مینگریست
گیسویم در هم لبهایم خشک
شانه ام عریان در جامه ی خواب
لیک در ظلمت دهلیز خموش
رهگذر هردم می کرد شتاب
نفسم ناگه در سینه گرفت
گویی از پنجره ها روح نسیم
دید اندوه من تنها را
ریخت بر گیسوی آشفته ی من
عطر سوزان اقاقی ها را
تند و بیتاب دویدم سوی در
ضربه ی پاها در سینه ی من
چون طنین نی در سینه ی دشت
لیک در ظلمت دهلیز خموش
ضربه ی پاها لغزید و گذشت
باد آواز حزینی سر کرد

فروغ فرخزاد

چشم به راه

2005-07-19T04:47:00.000+04:30

آرزویی است مرا در دل
که روان سوزد و جان کاهد
هردم آن مرد هوسران را
با غم و اشک و فغان خواهد

بخدا در دل و جانم نیست
هیچ جز حسرت دیدارش
سوختم از غم و کی باشد
غم من مایه ی آزارش

شب در اعماق سیاهی ها
مه چو در هاله ی راز آید
نگران دیده به ره دارم
شاید آن گمشده باز آید

سایه ای تا که بدر افتد
من هراسان بدوم بردر
چون شتابان گذرد سایه
خیره گردم به در دیگر

همه شب در دل این بستر
جانم آن گمشده را جوید
زینهمه کوشش بی حاصل
عقل سرگشته به من گوید

زن بدبخت دل افسرده
ببر از یاد دمی او را
این خطا بود که ره دادی
به دل آن عاشق بدخو را

آنکسی را که تو می جویی
کی خیال تو بسر دارد
بس کن این ناله و زاری را
بس کن او یار دگر دارد

لیکن این قصه که میگوید
کی بنرمی رودم در گوش
نشود هیچ ز افسونش
آتش حسرت من خاموش

میروم تا که عیان سازم
راز این خواهش سوزان را
نتوانم که برم از یاد
هرگز آن مرد هوسران را

شمع ای شمع چه میخندی؟
بشب تیره ی خاموشم
بخدا از این حسرت
که چرا نیست در آغوشم

نیایش

2005-07-14T23:40:00.000+04:30

خدایا مرا وسیله ای برای صلح و آرامش قرار ده
بگذارهر جا تنفری است بذر عشق بکارم
هر جا آزردگی است ببخشایم
هر جا شک است ایمان
هر جا تاریکی است روشنایی و هر جا غم جاری است شادی نثار کنم
الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی همدردی کنم
پیش از آنکه مرا بفهمند دیگران را درک کنم
پیش از آنکه دوستم بدارند دوست بدارم
زیرا در عطا کردن است که می ستانیم
و در بخشیدن است که بخشنده می شویم
و در مردن است که حیات ابدی می یابیم

وداع

2005-06-28T00:36:00.000+04:30

می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه ی خویش
بخدا میبرم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه ی خویش

میبرم تا که در آن نقطه ی دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه ی عشق
زینهمه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه ی امید محال
میبرم زنده به گورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه ی جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله ی آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست
میروم خنده بلب خونین دل
میروم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

گمگشته

2005-06-27T15:54:00.000+04:30

من به مردی وفا نمودم و او
پشت پا زد به عشق و امیدم
هر چه دادم به او حلالش باد
غیر از آن دل که مفت بخشیدم

دل من کودکی سبکسر بود
خود ندانم چگونه رامش کرد
او که می گفت دوستت دارم
پس چرا زهر غم به جامش کرد

اگر از شهد آتشین لب من
جرعه ای نوش کرد و شد سر مست
حسرتم نیست ز آنکه این لب را
بوسه های نداده بسیار است

باز هم در نگاه خاموشم
قصه های نگفته ای دارم
باز هم چون به تن کنم جامه
فتنه های نهفته ای دارم

باز هم می توان به گیسویم
چنگی از روی عشق و مستی زد
باز هم میتوان در آغوشم
پشت پا بر جهان هستی زد

باز هم میدود به دنبالم
دیدگانی پر از امید و نیاز
باز هم با هزار خواهش گنگ
میدهندم بسوی خویش آواز

باز هم دارم آنچه را که شبی
ریختم چون شراب در کامش
دارم آن سینه را که او می گفت
تکیه گاهیست بهر آلامش

زانچه دادم به او مرا غم نیست
حسرت و اضطراب و ماتم نیست
غیر از آن دل که پر نشد جایش
بخدا چیز دیگرم کم نیست

کو دلم کو دلی که برد و نداد
غارتم کرده داد میخواهم
دل خونین مرا چکار آید
دلی آزاد و شاد می خواهم

دگرم آرزوی عشقی نیست
بیدلان را چه آرزو باشد
دل اگر بود باز می نالید
که هنوزم نظر به او باشد

او که از من برید و ترکم کرد
پس چرا پس نداد آن دل را
وای بر من که مفت بخشیدم
دل آشفته حال غافل را
فروغ فرخزاد

فردا دیره

2005-06-26T11:17:00.000+04:30

از وقتيکه تو رفتی .. دلم چه گوشه گيره

چيکار کنم بفهمی .. دلم بی تو ميميره

اگه به عشق نخندی .. دلم بهونه گيره

تا وقتی بر نگردی .. دلم هنوز اسيره

اگه امروز نگی دوستت دارم

فردا خيلی ديره

اونی که دوسش داری دلش ميگيره

يروزی ميزاره ميره

جايی که هيچکی ازش خبر نگيره

آخرش مثل يه گل

پرپر ميشه ؛ بی عشق ميميره

قسم

2005-06-26T11:04:00.001+04:30

قسم به جونت
به جونت قسم نباشه
به عشقت قسم
به مهرت نباشه
به قلب مهربونت قسم
به سكوت پشت قلبت نباشه
به نگاه مستت قسم
به جور و جفای رفته به دلت نباشه
به مهربونيت قسم
به همه روزهای با من نبودنت نباشه
به همون چند ساعت با هم بودنت قسم
به آخرين لحظه ديدارت نباشه
به اولين نگاهت قسم
به لبخند شيرين لبت نباشه
به اشك شوقت قسم
كه ديونه وار مجنون وار، مغرور وار، مخزون وار، دوستت دارم ، ای زمينی ، ای صميمی ، ای مهربون، ای عشقم ، ای همه چيزم..........
ای مجنون من ای ساقی همه غمهای رفته بر اين كوله بار پشيمانی بسته شده از غم ،
تقدیم به بهترینم

تو را من عمری چشم به راهم

2005-06-26T10:58:00.000+04:30

با من بمان آخرين آهنگ اين پر را در آخرين پرواز شبانه بخوان...
سکوت كن كه تا نفسهای شبانه ام را با ربايش احساسات بشنوی
و چه بودو چه خواهد سرانجام اين عشق آتشين خود نيز نميدانم
و يك در آن جهان و هزار در اين جهان فرياد خواهم كرد كه دوستت دارم
و اگر در آن جهان باز هم اجازه يك بار فرياد داشته باشم
خواهم باز گفت كه دوستت دارم
چرا كه من يک جهان فرياد؛ يک جهان صحبت و حرف؛ با دل و انديشه و احساس مهربانت دارم
و اگر مرا مدفون کرده باشند به تمنای شب پرواز ، خواهم بود در قلب تپنده تو تا هميشه و تا ابد
آن هنگام که میرفتی گفتی كه غمی نيست ، غمگين بودم و غصهدار؛ تو نگاه نكرده رفتی ،
خوب می دانم كه نگاهم می كردی ، زير چشمان نافذت با يك جمله كه دوستت دارم آخرين واژه تكرارش بود
و آن گاه كه به شبهای مهتاب مرداد ماه و زير قوس بزرگترين كمان ماه
؛ چشمانت را میديدم که مهربان می نگريست سياهی و ظلمت اين تن پوش ادمی را
دريايی بود از اشك و حسرت فاصله تا خود خونين غروب انتظار و آفتاب رسيدن و لبريز شدن از تو
بود و میباريد باران اشکهايم آن گاه كه گفتی كه تو را تا حوصله بهشت به خدا می سپارم...؛
ولی خوب می دانم كه تو را من چشم به راهم تا ابديت عشق ،تا مهربانی حق و وزندگی عشق

تقدیم به بهترینم

دوست

2005-06-26T10:31:00.000+04:30

زدی آتیش به دلم
اما بازم دوست دارم
اگه از جاده بیای
پاتو رو چشمام میذارم
اگه باز یه بار دیگه
بهم بگی دوست دارم
عکستو به جای ماه
تو دل شبها میذارم
این لبای عاشقم
بی تو صدایی نداره
این چشای در به در
ببین فقط تو رو داره
غروبا که آسمون
دلش می گیره بیش و کم
من می خوام داد بزنم
بهت بگم عاشقتم
من می خوام داد بزنم
که تو فقط مال منی
باید ازجاده بیای و
این طلسمو بشکنی
حالا یه روز میای
که خیلی دیره
دل عاشق من
تو غصه گیره
می خوام بدونی باشی یا نباشی
کسی جا تو این دل نمی گیره

تقدیم به بهترینم

بوسه

2005-06-20T10:08:00.000+04:30

در در چشمش گناه میخندید
بر رخش نور ماه میخندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله ای بی پناه میخندید

شرمناک و پر از نیازی گنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت:
باید از عشق حاصلی بر داشت

سایه ای روی سایه ای خم شد
در نهانگاه راز پرور شب
نفسی روی گونه ای لغزید
بوسه ای شعله زد میان دو لب
تقدیم به بهترینم

اسیر

2005-06-15T22:42:00.000+04:30

تو را میخواهم و دانم که هرگز
به کام دل در آغوشت نگیرم
تویی آن آسمان صاف و روشن
من این کنج قفس مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد و تیره
نگاه حسرتم حیران به رویت
در این فکرم که دستی پیش آید
و من ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت
از این زندان خامش پر بگیرم
به چشم مرد زندانبان بخندم
کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم من و دانم که هرگز
مرا یارای رفتن زین قفس نیست
اگر هم مرد زندانبان بخواهد
دگر از بهر پروازم نفس نیست

ز پشت میله ها هر صبح روشن
نگاه کودکی خندد به رویم
چو من سر میکنم آواز شادی
لبش با بوسه می آید به سویم

اگر ای آسمان خواهم که یک روز
از این زندان خامش پر بگیرم
به چشم کودک گریان چه گویم
ز من بگذر که من مرغی اسیرم

من آن شمعم که با سوز دل خویش
فروزان می کنم ویرانه ای را
اگر خواهم که خاموشی گزینم
پریشان می کنم کاشانه ای را

خاطرات

2005-06-15T22:38:00.000+04:30

باز در چهره ی خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه ی هستی سوزت

باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده ی عشق
که ز چشمت به دل من تابید

باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد تو را نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود

یاد آن شب که ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه ی عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه ی عشق

یاد آن بوسه که هنگام وداع
بر لبم شعله ی حسرت افروخت
یاد آن خنده ی بیرنگ و خموش
که سراپای وجودم را سوخت

رفتی و در دل من ماند بجای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده ی اشک
حسرتی یخ زده در خنده ی سرد

آه اگر باز به سویم آیی
دیگر از کف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فکند بر جانت

رمیده

2005-06-15T22:02:00.000+04:30

نمی دانم چه می خواهم خدایا
به دنبال چه می گردم شب و روز
چه می جوید نگاه خسته ی من
چرا افسرده است این قلب پر سوز

ز جمع اشنایان می گریزم
به کنجی میخزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تیرگی ها
به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من
بظاهر همدم و یکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت
به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تا شعرم شنیدند
برویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند
مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل دیوانه ی من
که می سوزی از این بیگانگی ها
مکن دیگر زدست غیر فریاد
خدا را بس کن این دیوانگی ها